nicolas, stijn, anton

Anton maakt foto’s. Hij gebruikt een dunne balk als statief. Nicolas en Stijn bevinden zich in de gang. In de gang is een tweede videoprojectie, een werk van Stijn, verduidelijkt Nicolas. Straks komt er nog een projectie in de gang, vlak naast die van Stijn. Ze wachten op Sjoerd.
Nicolas legt uit wat er op zijn video te zien zal zijn. Het is een filmpje van plusminus 4 minuten waarop je kan volgen hoe hij een schilderij begint en afwerkt. Een schilderij van 4 minuten, verklaart hij nederig, omdat zijn digitale camera geen langere shoot aan kan. Opgefokt: hij had amper 4 minuten, smeet zich, ganse dag niet gerookt, een precaire beslissing, werd er zo nerveus van dat hij als bezeten tekeer ging. Zijn eerste sigaret die dag stak hij pas op toen het schilderij af was.
Anton zit op de derde trede van de houten trap, de trap naar het terras. Hij aanschouwt en geniet, bekijkt, denkt na, kijkt toe terwijl Nicolas foto’s maakt. Nicolas gebruikt hetzelfde procédé als Anton: een houten balkje dient als statief.
Stijn voert de handelingen uit die hij ook vorige dag deed, het zijn de altijd eendere handelingen van een actie die begin vorige week plaatsvond. In de gang is het geneurie en geneuzel van Nicolas te horen.
‘En nu op verzoek...,’ kondigt Nicolas aan, ‘een combinatie van beide.’ Misschien bedoelt hij van het werk van Anton en dat van Stijn, of van zijn werk en dat van Anton. Misschien bedoelt hij wat anders. Met een onduidelijk en trefzeker gebaar veegt hij de zwarte gordijnen over de ruiten van het terras. Anton kijkt toe. Nicolas maakt een foto, dan nog een, en nog een.
Anton veert overeind. Hij blijft een hele tijd voor zich uit staren, naar het bouwsel in het midden van de ruimte en de videografie van Stijn, die van op de plek waar Anton zich bevindt één werk maken dat uit twee eencellige elementen bestaat.
Nicolas zegt iets en Anton repliceert: ‘Het zou wel eens kunnen.’


Anton neemt plaats op een stoel vlakbij de projectie in de gang.
Nicolas maakt een foto van de muurschildering van Stijn en zegt: ‘Een keukenhanddoekske.’
Anton staart naar het videobeeld op de muur.
Enige tijd later bergt Nicolas het houten statief op in de stockruimte.