thomas

Thomas heeft zopas een van de 16mm filmprojectoren gedemonteerd, een Bauer, geen jaartal. ‘Ik ga straks of morgen een andere projector zetten,’ laat hij weten. ‘Ze worden ouder, die projectoren. Maar ze moeten marcheren.’
Hij steekt het licht aan, maakt aanstalten om op te stappen.
‘Ik zou graag wel eens zien hoe het werkt met Carlo...,’ mijmert hij.

evert /spoor 2: alan smith/

Evert was de hele namiddag op het redigeren van de videoprojectie gefocust. De projectie toont hoe de Kaaba-achtige kleisculptuur van Anton (unit 1) in een wolkachtige uitstulping verandert en dan in een dikke, gebeeldhouwde modderstroom. Evert is hier 2 dagen fulltime mee bezig geweest.
Hij hurkt naast een van de videoprojectoren, een zwarte Sony 2000 Lumens. In de ruimte is verder niemand. Even eerder kwam Thomas een kijkje nemen; een van de filmprojectoren begaf het. Hij opende het toestel en kwam tot de conclusie dat er weinig anders opzit dan het te vervangen, wat meteen ook betekent dat de tweede klankband, die met het op het werkwoord ‘to prefer’ gebaseerde basso continuo recitatief, uit het project verdwijnt.
De schuifdeur van de stockruimte achterin staat wijd open. Er is het gezoem van een of ander apparaat (de videoprojector?). Een vliegje sputtert. Evert veert overeind, bekijkt de projectie op een van de zijwanden van het schrijn en knielt. Hij corrigeert de richting van de videoprojectie.
‘Ik ga het licht eens uitdoen...,’ zegt hij.
‘Huh?’
‘Ik ga het licht eens uitdoen.’

De videoprojectie toont 3 opeenvolgende mutaties van de kleisculptuur: 1 is de kubus, die Anton heeft gemaakt; 2 is het tot stand komen van de wolk- of kerstboomachtige uitstulping, hoog boven het tafelblad; 3 is het plotse in elkaar storten van de kleisculptuur.
‘Is het op bepaald moment vanzelf in elkaar gezakt?’ vraagt schrijver dezes.
‘Ja.’
Alan is bezig in de mediaruimte en fluit een melodietje. Een dunne lijn van witgrijs daglicht snijdt over de muur ter linkerzijde, min of meer parallel aan het plafond.
Het zwarte tafeltje, gisteren noch ter rechterzijde, bevindt zich nu links achterin, pal tegen de muur aan, vlakbij de plek waar Evert aan het werk is.

Alan komt aanstappen. Hij zegt iets, wat ternauwernood opgemerkt tussen de bezigheden blijft hangen, en neemt plaats op de rieten stoel. De stoel maakt deel uit van het werk van Carlo.
‘That’s not a good place to sit,’ mompelt Alan geschrokken. Hij veert snel overeind en zoekt een andere plek.
De gegalvaniseerde frame van de stoel is aan een kant een eind korter en steunt er met een rubberen wiel op een platendraaier. Evert probeert het ding aan de praat te krijgen. Hij leest de titels hardop: