johan, peter

‘...ah ...ja,’ merkt Peter op, ‘alsof het plafond doorloopt.’

Ze gaan aan de slag.

Johan verzaagt een plankje, neemt een hamer en verdwijnt naar het dakterras. Het terras is omgebouwd tot een platform vanwaar je in crox3 binnenkijken kan.
Peter is bezig aan de werktafel. Hij brengt afmetingen aan op een plankje. Johan voert zelfde handeling uit als daarnet: zaagt stukje hout en verdwijnt ermee naar het dakterras. Later assisteert hij Peter, die aan de werktafel bezig blijft. Ze bespreken het verloop der gebeurtenissen.
‘Dan zitten we wel met een probleem,’ stelt Peter. Hij plaatst de elektrische zaagmachine op de zijkant van een stuk hout en haalt er een dun boordje af. Johan springt bij. De machine zorgt voor een vreselijke herrie.

Tussen de gang en de hoofdruimte werd een houten muur opgetrokken. De muur sluit de doorgang volledig af. Crox3 betreden kan alleen nog via de schuifdeur.

Het snijdende geluid van de zaagmachine, dit keer in sordino, vanop het terras.
Buiten op straat is een geluid van sirenes en toeters.

Het witte licht van de werflamp doet pijn aan de ogen.

Johan en Peter dalen de trap af en betreden crox3.
‘Dat is natuurlijk belachelijk he,’ stelt Peter.
‘Als je die lijn doortrekt...,’ oppert Johan. Ze zoeken nog een plankje en bespreken in detail de afmetingen die ze nodig hebben.

De vraag of achter dit alles een bedoeling schuilgaat, stelt zich niet.
Bedoelingen zijn naast de kwestie.
Oorzaak, reden, diepte, bedoeling, dit alles is naast de kwestie.
Maar als extra spoor best een interessant gegeven: iemand als aanzet de mogelijkheid geven om uit te zoeken wat voor bedoeling brainbox zou kunnen hebben... En de conclusie dat elke bedoeling - of mogelijke bedoeling - bij voorbaat achterhaald is.

Achter feiten aanhollen in een leegte van betekenissen.

Op het tafelblad staat een fles cola. De heren dalend en de heren stijgend.
Het gesprek. Bezigheden. De slagader van een schaduw in het withete licht. Stof. Stoffige voetsporen in het stof. Krijtlijnen geven de positie aan van een vorige ingreep. Op het zwarte tafeltje een halfvolle fles rode wijn. Lege bierflesjes.

Het dakterras: een donker en leeg etui.

De heren dalend: ze stappen tot helemaal achterin, betreden de stockruimte, zijn daar enige tijd bezig zonder zichtbaar resultaat.
Johan telefoneert. Intussen is Peter weer voorin bezig: hij beklimt een ladder en begint de houten muur af te werken, kucht. Uit de mediaruimte walmt een golf van donkere muziek.

donderdag 12 oktober, 15:10 > 15:30 /dag 42/ opnieuw

johan, peter

Gaan aan de slag.
Zaagt een plankje.
Zaagt een plankje en neemt de hamer.
Neemt een hamer en begeeft zich naar het terras.
Is omgebouwd tot controlekamer.
In het vooronder kijken.
Aan tafel bezig zijn. Afmetingen aanduiden. De trap nemen.
Iemand die een plankje zaagt helpen. Iets tegenhouden. De trap nemen.
Iets bespreken. Stellen dat we dan wel met een probleem zitten.
Zich gezamenlijk over een plat vlak buigen.
Dat dit tafereel aan Borremans doet denken, ook.
Mdf verzagen.
Het snijdende gehuil van een elektrische zaagmachine aanhoren.
In de doorgang postvatten en daar iets bespreken.
Een ruimte afsluiten.
Het betreden van een ruimte onmogelijk maken. Alleen nog via de trap kunnen.
Een geluid voortbrengen.
Hetzelfde geluid voortbrengen maar dit keer in sordino.
Doet pijn aan de ogen.
Doet dienst als tafelblad.
Iets, getoeter, sirenes, op straat, buiten.
Zeggen: ‘Dat is natuurlijk belachelijk he.’
Hier het volgende op antwoorden: ‘Als je die lijn doortrekt...’
Een stukje hout zoeken.
De afmetingen van het benodigde plankje bespreken.
Opnieuw aan Borremans doen denken.

Een bedoeling uitleggen is naast de kwestie. Hierover debatteren. Oorzakelijk
verband, bedoeling, reden.

Zeggen: ‘Een bedoeling proberen achterhalen, dat is echt iets voor iemand die er geen reet van snapt.’

Intussen op het tafelblad...

De kunstenaar dalend, de kunstenaar stijgend. Slagschaduwen hertekenen de muur. Gezoem. Een volume, stof, voetstappen, stof van voetstappen.

De krijtlijnen. Lege bierflesjes. Iets zeggen.
Bijvoorbeeld: ‘Ward komt binnen 20 minuten.’
De trap nemen. Een voorbeeld volgen. Enige tijd in de stockruimte met iets bezig zijn. Dan, later, telefoneren.
Op een ladder beklimmen.
Kuchen. 

donderdag 12 oktober, 17:30 > /dag 42/

johan, peter, ward

‘Werkt het?’ vraagt Ward.
‘Ik vrees, het zal zo iets zijn...,’ zegt Peter. Hij betreedt het kantoortje. Ward en Johan proberen het plankje in situ.

Ingrijpende veranderingen. Johan gaat weer aan het boren. De ruiten van het dakterras, waar nu een kamertje is, hebben een donkerblauwe teint.

Plankje afgewerkt. Johan verdwijnt met het plankje, naar het dakterras, waar nu een kamertje is. Gedurende enige tijd is er gekras en gestommel te horen. Iemand stapt heen en weer, tastend, zoekend.
Ward. Hij maakt een tonggeluid, zoekt iets, waar, wat.

Getimmer. Ward deponeert een plankje op de werktafel, neemt een balpen en maakt aantekeningen op het plankje.

Het geluid van de boormachine.
Een geluid van vingers, vingers... ‘Tenzij dat ze daar liggen,’ zegt Johan.
Hij wijst iets aan.
‘Ah, just,’ zegt Ward.
Johan verdwijnt. Even later is hij er opnieuw. Dit keer buigt hij zich over de werktafel. Repetitieve bezigheden.

In crox3 ligt een groot houten kader, ruim 8 meter op 8, een vierkant.
Er is muziek. Peter komt tevoorschijn uit het kantoortje.
‘Wie zijn dat?’ vraagt schrijver dezes.
‘The Ramones,’ roept Peter.
‘Ah...’
Peter stapt achter het houten muurtje door.
Ward werkt aan een plankje, Johan wist een pot plamuur te bemachtigen. Hij komt aanstappen. Wat later gaat het de andere kant op, om het centrale bouwsel heen. Peter gaat achter hem aan. Het duurt even voor ze vinden wat ze zoeken: een plankje.

donderdag 12 oktober, 18:30 > 18:40 /dag 42/

De stem van Johan, ergens in het trappenhuis, veraf, dichtbij.