alda, ludo, merlin /joris

De situatie in de gang is onveranderd. Ik herinner me de vele uiteenlopende reacties op het tabula rasa van unit 5 en inspecteer de gelederen, het mdf dat strak staat van zichzelf, de oudmodische schalieberten en de ronde openingen in de triplex die unit 4 nodig had om het houten hok en het houten hok in het houten hok te maken.
‘Fijn,’ bedenk ik. Dit afgedankte bouwmateriaal heeft het gemaakt.
Boven de ingewanden van klei en de folie barstenvol uitwerpselen vertonen zich twee stemmen, grapjes makend, vrolijk, als vliegjes vastgeprikt in het ijle wit.

In crox3 is niemand. In de kraakwitte leegte staat een kleine, elektrische schroefboor, bijna alsof het zo bedoeld is.
Unit 6, voltallig, bevindt zich in het kantoortje. Ze staan er over een plank gebogen. Ludo merkt me op en maakt een grapje. Alda en Merlin staren naar de plank, waar Ludo het mes in zet. Spannend. Slaagt Ludo erin om halve decimeter van het stuk hout af te zagen of mislukt hij in zijn opzet? Het geluid van de elektrische zaagmachine overstemt de bedoeling.
In de leegte die unit 5 achterliet bevindt zich, naast bovenvermelde schroefboor en op schroomvallige wijze aanwezig in het sacrale wit, een plat, rechthoekig vlak. De plek waar het rechthoekige vlak zich bevindt, stemt overeen met de plaats waar het itonbouwsel van Anton stond. Ter linker- en ter rechterzijde is nog een vlak. Drie vlakken. De afstand tussen de houten vlakken onderling is niet meer dan een meter. De podia, het zijn er drie, rusten op balkjes. Balkjes, meen ik me te herinneren, die door unit 4 ingebracht werden.
Toen dienden ze om het houten hok te maken, nu fungeren ze als horizontaal steunpunt.

Onweer roffelt over de dakbedekking, een basso continuo van grillige vingerafdrukken.

‘Dat is al de tiende,’ zegt Alda monter. Ze komt op soepele, katachtige wijze uit het kantoortje tevoorschijn en betreedt de witte arena. Wat ze bedoelt, is: dit is het tiende probeersel.
‘Zo met drie tegelijk zagen...’

Merlin vraagt of er zwarte verf is. Maakt ze een grapje? ‘Er is een laagje verf nodig,’ benadrukt Ludo met zo’n toontje van ‘allez, serieus.’ Hij heeft een vel fosforfolie aangebracht op het platform ter linkerzijde. Ze bekijken het effect.
‘Ik denk,’ merkt Alda op, ‘dat we dat op het laatste beslissen. En dan zien we, na een uur, wat het geeft.’

Joris verschijnt ten tonele. Ze bespreken hoe ze het dak zouden kunnen aanpakken. Alda, Merlin en Ludo lijken er van uit te gaan dat het mogelijk is om boven op het dak een extra isolatielaag aan te brengen zodat geen spikje daglicht in de ruimte doordringt.
Dat is buiten de dakconstructie gerekend - als je op het dak staat, zie je het meteen - die met een ronde en bolle bedekking van diafane golfplaten afgewerkt werd.

Arte Povera: de elektrische handboor werd door niemand aangeraakt.

Merlin schuurt de zijkanten van de triplex. Ze praat niet, ze is bezig, doet dingen.
Alda en Ludo bespreken in detail wat ze met het dak zouden kunnen doen. Joris beklemtoont dat iets boven op het dak proberen niet aan de orde is. Het is veel eenvoudiger om het via het plafond te doen. Hij gaat meteen aan de slag en begint de stelling te monteren. De leden van unit 6 trekken zich terug in de gang en bespreken dingen. Ludo legt uit hoe het met de timer zit. Alda drinkt koffie. Ze hebben fosforfolie nodig, verneem ik. De fosfor moet via een bedrijf in Antwerpen.
Merlin heeft het over zwarte verf. Ludo pikt in op de zwarte verf.

Ze drinken koffie. Wat ze nodig hebben? Het komt nogmaals aan bod en Ludo lacht: ‘Een zwarte sjaal, kousen zonder gaten.’s

ludo, alda, merlin

Alda. Crox3 is totaal verduisterd. Centraal bevindt zich een platform. Het formaat stemt overeen met de afmetingen van een triplex-plaat.
Op het platform ligt een etalagepop, face down en zonder bovenste ledematen. De rugzijde van de pop is zwart geschilderd.
Telefoontje van Merlin met de mededeling dat ze ergens in een file zat. Ze is er zo meteen. Alda steekt het licht aan.
Het dak is nog niet helemaal afgewerkt.

Merlin betreedt crox3. De file, vernemen we, was ter hoogte van Sint-Niklaas.
Ze spreken een aantal zaken af en Merlin steekt een sigaret op. Alda dooft de zaallichten. Het fosforvlak licht op. Ze hebben het over een performance op zaterdag. Alleen op zaterdag, het openingsmoment. Planning is één uur. Alda gaat er van uit dat ze zelf wel langer aan kan, alleen is niet duidelijk of Merlin en Ludo het aankunnen. Voor- of rugzijde weten ze evenmin.

Ludo. Ook hij zat vast in een file. Hij heeft allerlei materiaal bij, een rol fosforfolie, diverse soorten tape; rode tape, dubbelklevend, zilvertape in dunne en brede versie bedoeld om het plafond volledig af te schermen. De rode tape is transparant, het is de folie binnenin die een rode kleur heeft.

Alda snelt door de gang en sluit de deur voorin af. Ook de schuifdeur van het kantoortje gaat potdicht.
Besprekingen. Of het platform - meervoudsvorm of enkelvoud - zwevend moet of plat op de grond. Merlin stelt dat het volgens haar moet zoals ze eerst afgesproken hadden: plat, geen extra lichteffect. Het lichteffect op de vloer, zodat het lijkt alsof het platform als een lichtbak in de ruimte zweeft, vindt ze geen meerwaarde hebben. Alda wel. Een van de nuances die zij ziet is bijvoorbeeld de reflex om onder het lichtgevende oppervlak te tasten. Ze geeft maar een voorbeeld, toont voor wat ze bedoelt.
Ze besluiten om de diverse mogelijkheden uit te testen en maken de verpakking van de fosforfolie open.

‘Willen we, misschien, voor we het snijden, het op een ondergrond leggen?’ stelt Alda voor. Het is maar een voorstel.
OK, daar is iedereen het mee eens.
Ludo en Merlin hadden eerder al een stuk triplex versleept en het parallel aan het centrale platform midden de vloer gedeponeerd. Het platform wordt gebruikt om de fosforfolie te snijden.
De etalagepop wordt verwijderd en in het duister is heel even de vorm van de pop te zien, een snel vervagende contour op de fosforfolie. De kleur van de oplichtende folie is verwant aan Vert Saint-Michel.

Zo zitten ze met z’n allen geknield over de folie: Ludo hanteert het snijmes, Merlin past af, Alda kijkt toe.
Het is millimeterwerk. Ludo mummelt iets. Zodra het eerste stuk afgesneden is, 270 centimeter, dat is wat ze nodig hebben, trekt Alda het naar zich toe. Ze plooit de folie en Merlin en Ludo gooien de rol weer open op de triplex-plaat.
Wat volgt is een zich herhalende opeenvolging van hierboven beschreven handelingen: Ludo mummelt iets, Merlin past af, Alda kijkt toe en maakt een grapje, Ludo reikt Merlin het snijmes aan en houdt de folie strak tegen de rand van de triplex, Merlin hanteert het snijmes, enzovoort. Tot ze na verloop van tijd drie identieke - of quasi identieke - stukken hebben.

Hierna volgt een andere bezigheid: het afplakken van de triplex platen met dubbelklevende tape. 

alda, ludo

Ludo bevindt zich vlakbij het plafond, op de stelling. Niet die van Sjoerd, voor de verandering.
Alda reikt Ludo een plankje aan. De etalagepop, zonder armen, ligt identiteitsloos voor zich uit te staren. ‘De lengte,’ geeft Ludo ter overweging, ‘is goed. Mag niet veel korter zijn.’
Alda stapt de gang in op zoek naar nog een plankje. ‘Ja, das ist ein Probleme,’ zegt ze.
Ludo inspecteert de open ruimte onder het golfplaten dak.
Alda met de mededeling dat ze geen plankje vond.
‘Dat gaat nog een werk zijn, peins ik,’ concludeert Ludo.
‘...nemen we de helft?’ Voorstel Alda.
De helft van een triplex, bedoelt ze.

17:20 > 17:50 /dag 83/

alda, ludo

‘Links... links... links... links,’ beveelt Ludo. Hij bevindt zich nog altijd boven op de stelling. Alda verduwt de stelling, die vlakbij de muur ter linkerzijde opgesteld staat. Ludo checkt het voltage van de TL-lampen. 36 Watt maal 18 lampen, rekent hij uit het blote hoofd, geeft 540 Watt en dat maakt plusminus 3 ampère.

Vlakbij het kantoortje:
Een Black & Decker KS656PE, 450W, elektrische figuurzaag.
Een meetlat, 100cm, van het merk Talgraf 4001.
Twee elektrische handboren, een van het merk BOSCH, met rode knoppen, de andere van het merk MAKITA.
Houtkrullen.
Vijf smalle stukken polycarbonaat.

Tegen de muur ter linkerzijde:

Een kleine, houten constructie, horizontaal en met de voorzijde tegen de muur.
Een stuk polycarbonaat. Een zijde is wit geschilderd. De andere zijde heeft een dunne, dofgrijze stoflaag; de randen vertonen hier en daar een spoor van vingerafdrukken.
Een balkje.
De etalagepop.
Een plaat triplex.

Halverwege de witte vloer, min of meer ter hoogte van de plek waar de trap is:

een klein, banaangeel stukje papier; het papier voelt aan als servetpapier.

Ter hoogte van de muur ter rechterzijde:

Een grijze gereedschapskist met het opschrift M. SPIE.
Een balkje van plusminus 30 centimeter.
Een elektrische schroefboor van het merk MAKITA.
Een groene SUNWARE Nesta, zijnde een plastieken container waarin zich onder andere verfkwasten, tape, een rol keukenpapier en een pot verf bevinden.
Een vierkantig stuk mdf, vermoedelijke dikte 20mm.
Een transistorradio.
Een oplader. Het koffertje van een handboor.
De zwarte handtas van Alda.
Georges, een rechtopstaande meter van Ludo, van het merk Stanley. Met powerlock.
Twee werkhandschoenen.
Een geel snijmes van het merk OLFA.
Een nijptang met cobaltblauw handvat.
Een rol tape, zilver.
Een set vijsjes. De schoudertas van Ludo.
Een blauwe elektrische schroefboor, een balkje.
Een plastieken recipiënt dat twee verschillende soorten vijzen bevat.
Fosfortape.
Dubbelklevende tape, rood van kleur hoewel de tape zelf transparant is.
Twee cutters, een rode en een blauwe. Van beide messen is het lemmet ontbloot.
Een aangesneden rol zilvertape.
Een grijze wollen polo en een zwarte jas, beide van Ludo. De Tenba schoudertas van Ludo. ‘Dat is een hele schone schoudertas,’ merkt Ludo op.
En wat is dat? Een valiezeke. Meer specifiek een gegalvaniseerd valiezeke. Het valiezeke van Ludo.

Aan de muur, vlakbij bovenvermelde verzameling, hangt een brede reep zwarte tape, ongeveer anderhalve meter lang; het is de tape die rond de verpakking van het fosforpapier zat.

19:50 > 20:10 /dag 83/

ludo, alda, merlin

In het kantoortje hield Ludo zich enige tijd bezig met het installeren en activeren van de geluidsinstallatie. Intussen zijn Alda en Ludo in de zaal bezig met de fosforfolie.
Merlin is in de gang aan de slag. Van tijd tot tijd is er het geluid van een elektrische schroefboor.

De dubbelklevende tape. Het rood komt van een laagje tussenin en is donkerroze zodra het in losse slingers op de vloer belandt.
Het jasje van Alda. Een merknaam: BOSCH.
Het ronde bovenstuk van een schroevendraaier; het handvat van een cutter. De kleppen van een gereedschapskist. Identieke kleppen, maar kleiner, van een koffertje waarin een of ander elektrische apparaat thuishoort.
De wollen sjaal die Alda om heeft.
Een circulaire stippellijn, halve centimeter breed, op de verpakking van een Black & Decker product. Op zelfde verpakking ook een rechthoekig vlak, bovenaan, waarop in zwarte letters BOSCH, FESTO, METALO, SKIL te lezen staat.
Alda en Ludo draaien het afgewerkte platform om, zodat de fosforbedekking bovenaan komt.
Ludo stapt naar de gang en dooft het licht. Het fosfor licht groenig op en wekt de indruk dat het vlak in de ruimte zweeft. Merlin komt een kijkje nemen.
‘Zo van de grond is ook niet slecht, hé,’ grapt Alda.
‘Gaan we efkes zitten?’ suggereert Merlin. Grapje.
Licht aan en dan weer de gebruikelijke bezigheden. Ludo duwt de schuifdeur open en betreedt het kantoortje.
‘We zijn al echte habitués geworden,’ lacht Alda.
Merlin wil terug aan de slag. ‘OK, tot straks,’ zegt ze. Ze stapt de gang door tot helemaal voorin.
 

ludo, alda

De doorgang is voorin afgesloten met een dubbele houten versperring. In de gang staat al het materiaal gesorteerd, balkjes bij balkjes, de triplex die unit 4 inbracht en de zwartgeschilderde panelen van unit 3. Het gips, door unit 5 in folie opgerold, zodat de plastieken balen op matten leken, is spoorloos.
Alda staat op de stelling en werkt het plafond af: tape, schilderkwast, witte verf.
Ludo focust op de timer. Hij heeft het ding aangesloten op een stekkerdoos.
De etalagepop staat in twee stukken ergens halverwege de witte vloer, vlakbij de muur ter rechterzijde: de romp rechtop, het benenwerk plat op de grond.
‘Lazerstraaltje,’ legt Ludo uit. ‘Zonder handen he.’
‘Ludo, ga je me eens transporteren?’ vraagt Alda beleefd.
‘Ik ga je eens transporteren,’ grinnikt Ludo. Hij duwt de stelling dwars door de ruimte tot vlak tegen de linkermuur. Hier heeft Alda nog een en ander af te werken.
Overdag, verneem ik, zou door de niet afgeplakte kieren een patroon van lichtstrepen op de vloer te zien zijn.

‘Le tout dernier...’ zegt Alda met rollende r. Allez, vooruit. Ludo manoeuvreert de stelling rechtsop en botst tegen de etalagepop aan. 

ludo, alda, merlin /nicolas/

Merlin dweilt de vloer. De zaal baadt in felwit licht. Ludo staat enkele bezoekers te woord, ze mogen er voorlopig niet in. Merlin is nog bezig met dweilen en de vloer is vochtig.
Ook Alda is iets aan het afwerken, hoewel niet echt duidelijk is waar ze mee bezig is. In de witte ruimte valt geen stofje te bekennen. Op de groenige fosforvlakken na is er ogenschijnlijk niets veranderd. Het plafond is verduisterd met triplex die boven op het polycarbonaat terecht kwam.
De timer en het hoekje met de stekkerdozen, vlak naast een van de steunberen, is afgeschermd met een rechthoekig stuk hout. Ludo heeft nog wat werk maar op dit moment, kwart voor vijf, onderhoudt hij zich met de bezoekers. Hij legt hen uit dat de situatie overdag anders is: de ruimte is ook dan volledig verduisterd maar het daglicht dat toch nog door de kieren en spleten naar binnen dringt, zorgt op de vloer voor een geometrisch lichteffect. Het is de enige reden, vernemen we, waarom de fosforvlakken zich achterin de ruimte bevinden, iets wat het echtpaar - ze hebben alle fases van het brainbox project op de voet gevolgd - niet ontgaan was.

De fosforvlakken lijken op lichtgevende tatami’s.

Merlin heeft de valse wand bereikt, helemaal achterin de ruimte.
Of het werk er hiermee opzit, is niet meteen duidelijk.
Waar Alda mee bezig is, is evenmin duidelijk.

Nicolas, van unit 1, straks unit 7, wipt even binnen en vertelt dat hij graag van zoveel mogelijk participanten - spoor 1, spoor 2 - een interviewke wil afnemen. Morgen want vandaag geen tijd. Van bezoekers ook, als het meezit. Paparazzi-stijl, pro, contra, smeuïge details, roddel, hoe de een het ziet, hoe een ander het ziet, noem maar op, niets moet, alles kan.