Brainbox Unit 6 (after 5)

ontwapenend;
enthousiast;
poëtisch;
naakt;
confrontatie;
impuls; deze woorden noteerde ik gisteravond tijdens de opening van Brainbox, Unit 6 (Alda Snopek, Merlin Spie en Ludo Engels). Dat ik over vorige Brainbox Unit 5 niet heb geschreven, was laf.
Ik vond het nochtans mooi werk, sterk werk. Maar, geen Brainbox-werk.
Net iets te voorbedacht, te gemakkelijk, misschien te gladjes en dan heb ik het niet over de uitgewerkte techniciteit van de ingreep, want die was binnen de context van het uit te voeren geheel absoluut noodzakelijk. Tot nu toe heb ik slechts twee katers, die beide te maken hebben met het blijvende bestaan van een al te groot opgeworpen ego.
Geëmotioneerd, dat was ik gisteravond.
Vooreerst de lange donkere gang waar ik het genoegen kende er alleen te mogen doorwandelen. Vreemd toch hoe je je veilig voelt in een dikke wollige duisternis, perfect stil.
Dan kom je binnen in de zaal met het J.Turel-achtige lichtende gegeven; drie tatames nauwelijks oplichtend, of moet ik zeggen; minder donker.

Zalig, zeker als je het geheel alleen mag aanvoelen, want enkel bekijken schiet als enige zintuiglijke waarneming tekort.

Plots wordt je dan wakkergeschud door een korte lichtflits van de aanschietende TL's. Wreed.
Hard.
Gelukkig zeer kort.

Maar net lang genoeg om je weer onveilig te voelen in een lege, naakte en dodelijk witte omgeving.
Als kunstenaar weet ik goed genoeg hoe licht, en/of het ontbreken ervan, ruimtevullend is, en hoe dit in een letterlijke en beeldhouwkundig-praktische benadering kan worden beschouwd als volume.

Slechts de tijd om alle zaal-TL's te ontsteken. Dan weer weg, donker.
Nieuw, opgeladen, frisser stralende tatame-matten, tot gevolg.

Alda kende ik al een tijdje, maar in één klap had ik bijzonder veel sympathie voor elk van de drie: Snopek, Spie en Engels.
Hier is gewerkt, tesamen.
Hier is op een doeltreffende manier komaf gemaakt van de pijnlijke leegte van vorige Unit.
Het zou daadwerkelijk gemakkelijker zijn geweest om in emotionele impuls de witte ruimte woest met een zwarte viltstift of spuitbus te bewerken.
Niets van dat alles, je moet de keizer niet altijd geven wat hem toekomt.Er werd een alternatief geschapen. Rustig, innemend, natuurlijk.

Na het afwikkelen van de praktische zaken voor de opening, kas opmaken, catering verstouwen, pootjes geven, grapjes maken, kusjes delen, mocht ik dan ook het genoegen smaken om de performance te zien.
OK, dit is dus het publieke luik aan het werk, dit kon ik dus niét alleen meemaken, jammer. 't Zou al te veel luxe zijn geweest, decadent bijna.
Temeer daar de menselijke interactie: een beweging achterlaten op de tatames door de drie kunstenaars, een daad van naaktheid is.
Geen schrille, koude naaktheid voortkomend uit een te ver gevorderd egocentrisme.
Een naaktheid van het zich durven blootgeven aan een publiek, dit is confrontatie.
Geen blootgeven uit vorm van exhibitionisme.

De drie figuren die dan als schaduwen in het donker weer langzaam oplossen naar niets, relativeren de artistieke ingreep op een puur menselijke schaal. Het komt, het is sterk zichtbaar maar het is geen litteken, het verdwijnt. Het wil niet puur het 'slijmspoortje van de slak' achterlaten, het wil niet perse opgenomen worden in de kunstgeschiedenis als een groots opgezette daad, waarmee menig kunstenaar zijn voortbestaan wil verzekeren.
Dit is Brainbox.
Hier hebben drie kunstenaars nieuwe mogelijkheden ontdekt, zich verrijkt. Croxhapox heeft die mogelijkheid aangereikt. Spie, Snopek en Engels hebben deze ten volle benut.
Spie, Snopek en Engels zijn geslaagd.
Merci.

J.Van der Borght, 26 november 11:04u.