be objectiv share the collectiv

Bij mijn eerste bezoek aan het brainboxproject lag de aquarium aan diggelen en was een kunstenaar de boel aan het droogdweilen. Ik kwam dus onder een goed gesternte aandrijven Dergelijk voorval typeert de sfeer in Croxhapox. Het zou net zo goed een happening kunnen zijn.

De metafoor van het laboratorium. Ze is reeds honderduit,tot vervelens toe, aangehaald in de context van tentoonstellingsprojecten. Het is een voor de hand liggende vergelijking en ik heb ze zelf ook gebruikt maar ze loopt ten dele mank. Er is natuurlijk de link met het experiment of men denkt visueel aan een borrelende substantie, de transformatie van de anonieme materie tot het zuiverste goud. Een laboratorium is als werkplaats echter een zuiver doelgerichte economische component. Binnen de vastgelegde wetenschappelijke parameters verricht men er fundamenteel onderzoek. Ik zie er opgekuiste technocraten in geordende rijen voor de spreekwoordelijke proefbuis ten dienste van de industrie. Wetenschap is geen kunst en de tentoonstellingsruimte is geen steriel laboratorium, ze
is ontzettend veel rijker dan dat. Als ze al iets is dan kan ze veel eerder een open artistieke en alternatieve speel(denk)ruimte zijn. Wel voor mij als buitenstaander is Croxhapox zo’n vloeibaar gegeven en nee dit is geen verwijzing naar de aquarium (maar in de terminologie van Zymunt Bauman a liquid space).Liquid indeed. Een plaats waar geschoven wordt met conventies, waar heel veel uitgeprobeerd wordt. Het is niet enkel een transparante ruimte voor de kunstenaar maar ook voor de
bezoeker. De inhoudelijke interpretatie staat open. Vrijheid staat centraal.

Ik wil het niet hebben over individuele kunstwerken of afzonderlijke units. Ik kan enkel het project in zijn globaal karakter beoordelen. Doorwerken op de artistieke uitgangspunten van een andere kunstenaar is minder evident dan het lijkt. In brainbox was dit principe het uitgangspunt. Het ‘onaantastbare’ kunstwerk werd er betast en omgekneed. Het singuliere object werd in de groep gesmeten, uitgetest, de levensvatbaarheid in vraag gesteld. Na de diverse transformaties heft het project zichzelf op en komt het terug bij zijn uitgangspunt, wat mooi is en onvermijdelijk als fluctuerend proces.

Appropriation, toe-(eigen)-en.

Men neemt het voorstel van een andere (groep) kunstenaar(s) als uitgangspunt en raakt ervan overtuigd. Eigen-ingen worden afgegeven en bezet door anderen. De toe-eigening speelt zich hier vooral af in het mentale proces, het idee in de speelruimte. Niet door expliciet zaken over te nemen maar het afgeven/opgeven van het al te strikt persoonlijke. Processing is trouwens verdomd zware arbeid. Op videobeelden zag ik de humunculus bezig en zag dat het goed was. Het is duidelijk dat je daarmee aan de grens zit. Niet enkel perplex maar ook Semtex, right in your face. Beeldenstorm, omkeringen, verwerkingen, correcties, doorkijkjes, reterritorialisering dixit Deleuze. De tentoonstelling, een gebruiksaanwijzing. Zo hoort het. Ook bij Perec staat het spel en het proces centraal. Onvermijdelijk moest ik denken aan het onvolprezen trio Valène, Gaspard Winckler en Bartlebooth. The
box in the box in the brainboxproject. De boer ploegde voort in zijn tautologische tractor. Het besloten hof, wereld in de wereld.

Peter Bondewel