Een van de stichtende leden van croxhapox vzw. Hans van Heirseele en Guido De
Bruyn zijn vrienden. (croxhapox)
Ze corresponderen sinds 1977, houden er ideeën op na die botsen en samenvallen
en dan toch weer botsen, en dan toch weer samenvallen. Eind 1989 broeden ze
op het idee om een poëzie-tijdschrift te beginnen, wat er niet van komt.
Amper een half jaar later begint croxhapox, na een nacht waarin Guido en Hans
de ruimte op het eerste van Beverhoutplein
7 op stelten zetten. art
machine (crox 1) Voor Guido is het een grapje, hij ziet geen heil in doorgedreven
galerie-activiteit. Hans gaat door, de ruimte is er en de hele scene stelt toch
helemaal niets voor. Na weken van slopende discussie komen Hans, Guido en Frank
(die het gelijkvloers huurt) tot een compromis en ziet croxhapox vzw het licht,
een vereniging die van dan af vooral door Frank en Hans gerund wordt, Guido
komt op het tweede plan terecht, bekijkt de gebeurtenissen vanop een afstand,
al is hij op de cruciale momenten telkens weer van de partij, ook later, in
1994, als croxhapox opnieuw begint. Begin mei 1991 neemt het trio afscheid van
Beverhoutplein 7 met de groepstentoonstelling Zelfportretten, een triptiek.
Het crox-team is dan volop bezig met Signos, een titel overigens die door Guido
bedacht wordt. In 1994 is Guido er opnieuw bij. Hans, Kristel en Guido slaan
de handen in elkaar en starten de 2de editie van croxhapox. Eind 1995 neemt
Frank heel even de taak van Guido over. Later verdwijnt Frank. Guido blijft
bestuurslid tot eind 2003. Ook na die datum blijft hij volop participeren, zij
het dit keer zonder functie binnen het crox-team.
3x frank
& guido '91 (foto's hans)
frank &
guido & hansknuts/ Tekst bedoeld voor de catalogus van En Passant (augustus 1991). Niet opgenomen in de publicatie. “Blauwe hardsteen is een hard materiaal. Zou het misschien daaraan liggen? Drempels worden er meestal van gemaakt. En meestal liggen die dingen nog te hoog ook. Vooral bij musea & galeries voor hedendaagse kunst. De blauwe hardsteen ligt er schier onbedekt. “De mensen lopen hier gewoon voorbij, meneer!” Terwijl ze wel halt houden voor het eerste het beste uitstalraam. Want kijken kost niets.
Zie, dachten de stichters van Croxhapox (een galerie zonder galerie, vanwege die blauwe hardsteen dus): als de berg niet naar Samson komt, gaat Samson naar de berg. Een voorwaar stichtende gedachte: laat x-aantal kunstenaars >installaties maken in uitstalramen. De spontane kijkrefleks van de man in de straat doet de rest. Een beetje hedendaagse kunst is altijd meegenomen. En passant. “Ge moet er maar opkomen, he meneer.”