drie

crox 3: het eerste project dat een veelvoud aan bezoekers lokt. ‘Roest Rust’ (april 1990) is een inventie van Edwin Carels. Orbis Pictus III (het derde luik van zijn aanvankelijk door VZW Kunstwerk geproduceerd project) is het derde project in het souterrain van Aannemersstraat 54./ Een tekening van Thomas Boïng (blauwe viltstift op crêmekleurige fond) toont een beertje met drie gezichten, gezichten als een koekje van bladerdeeg. De gezichten zitten achter elkaar verstopt, elk gezicht een koekje van eigen deeg, de onschuld zelve./ Lucas Munichstraat 76/82, de derde locatie. Het derde project hier is foto’s van Jan Willem Verherbrugge. Croxruimte 3, de grote (derde) ruimte achterin het fabriekspand./ Anton Cotteleer (januari 1999) beperkt zich tot drie ingrepen: een emmertje, een ademende tafel en een als Singer naaimachine vermomde vogelkooi./ The Singing Painters, het zijn er drie: van Heirseele, Borremans en Paridaen. Soms zijn het er meer, maar ook dan zijn het er slechts drie./ Het 33ste crox-project (december 1995) is de eerste crox-solo van Michaël Borremans. Op dat moment is Borremans een nulliteit. Hij had zijn werk al wel eens in een meubelzaak gebracht, ge moet ergens beginnen./ En als ge ergens moet beginnen, dan is Beverhoutplein 7 geen slecht gedacht. Borremans had er zijn werkplaats, van 1984 tot pakweg 1987. Eind maart 1985 betrekt van Heirseele verdieping twee. Rond zelfde periode komt Marc Coene in het belendende pand terecht. Alle appartementen van het hele woonblok hebben minstens drie dingen gemeen: de kamer voorin geeft uit op de rommelmarkt, er zijn drie kamers (een kamer voorin, de kamer achterin en een zijkamer), en comfort is het laatste wat je er hebben wil./ Het derde luik van het Copy Art project (1992) is een solo van Hans van Heirseele./ Van 1994 tot 1998 heeft Dirk Peers (1957-2003) drie keer een solo-project in croxhapox, telkens in Aannemersstraat 54. In 2004 is er een hommage, een gezamenlijk project van 3 kunstruimtes: In Den Bouw (Kalken), Galerij Jan Colle en Croxhapox./ In de reeks crox-cards zijn er drie ansichts met een werk van Michaël Borremans: ‘Dog’ (1998), ‘Pixie’ (1998) en het succesvolle ‘Terror Unidentified (Love Unlimited): Web’ (1999)./ A Manual van Stefaan Dheedene (oktober 2005) omvat 3 videoprojecties. Het is het eerste project in croxruimte 3./ Van eind 2003 tot januari 2006 bestaat het crox-bestuur uit 3 leden (bestuur). Begin 2006 wordt 1 bestuurslid geschrapt als lid van de vereniging en komt het tot een nieuwe bestuursverkiezing./ De 7 houten stapelrekken voor de eerste editie van het Basics 2 project (juni 2005) worden door 1 bestuurslid en 2 medewerkers (totaal 3) vervaardigd, Rik Soenen, Pieter De Gand en Hans van Heirseele./ Stief Desmet brengt voor Basics 2 drie hertenkoppen in, Wouter Feyaerts drie met junkmateriaal vervaardigde objecten (of figuren) waarvan er slechts twee in het project terecht komen./ In 2005 komt Samir Boudia drie keer in het crox-programma aan bod, waarvan twee keer solo: crox 143 (solo-project in croxruimte 2) en crox 153 (Administration, een instalraam)./ In 2006 vinden er tamelijk snel na elkaar drie Algemene Ledenvergaderingen plaats. Elk van deze vergaderingen heeft 1 agendapunt, resp. de schrapping van de heer Dirk D’Hoe als lid van de vereniging (1), nieuwe bestuursverkiezing (2) en goedkeuring van de nieuwe statuten (3)./ Indefinite Position, een video van Annelies Slabbynck (maart 2006), toont 3 naast elkaar gemonteerde portretten./ BAF (Belgian Art Foundation), een project van Dr. >Al.If, bestaat uit twee segmenten, een instalraam en een project in de kleine >kubusruimte. Hier monteert Dr. Al.If drie houten standaards waarop de publicatie ‘Belgian Art Foundation: Nothing Much to tell’ uitgestald wordt./