Paridaen, Sjoerd

crox 13 , februari 1991. Paraplastique hystérique. mailart. Recensie Dirk Pültau (De Gentenaar). Tijdens de Sjoerd-solo baden de 3 kamers van Beverhoutplein 7 elk in een apart kleurbeeld: de kamer voorin is blauw, de kamer achterin rood, de extra kamer is geel. Sjoerd Paridaen beperkt zich tot een driedimensionale ingreep.

Neemt later deel aan crox 17 (copy art project). Neemt ook deel aan crox 18 (En Passant), doet dit in samenwerking met Erik Lagrain, hun locatie (Nr. 17) is Ottogracht 21. Is aanwezig tijdens een werkvergadering mbt Signos (crox 20). Introduceert Jurgen O. Olbrich, Johan Van Geluwe en Guy Bleus.

Opnieuw van de partij vanaf 1995. Crox 42 (maart 1995), een instalraam in de Onderstraat en meteen ook een tweede samenwerking met Erik Lagrain. Anderhalf jaar later solo in de croxruimte (crox 55, november-december 1996), dit keer uitsluitend schilderijen . Op dat moment begint de mailart correspondentie van Sjoerd en Hans. Hij treedt toe tot het crox-team, adviserende functie. Als lid van het crox-team brengt hij volgende kunstenaars aan: Ije Raaijmakers, Alexandra Jacquet, Griet Musschoot, Tomo Savic-Gecan (CRO), Jan De Cock, Ward Denys, Holger Nickisch (D), Michiel Van Cauwelaert, Lucia Saura (Esp), Sonja Almeida (Por), Maria Vera (Esp), HAP, Katrien Hofman en Samir Boudia.
Binnen croxhapox krijgt zijn functie eind december 2003 een nieuwe definitie: hij wordt lid van de Raad van bestuur, wat in feite vooral betekent dat hij zich minder met de dagelijkse werking van Croxhapox bezighoudt, wat vanaf dan de taak van het crox-team is. Is berucht om zijn met adressen en info gespijsde agenda. Als docent Hogeschool betrokken bij een schier onnoembaar aantal projecten in binnen- en buitenland. De mailart correspondentie met Hans van Heirseele (vanaf 2 januari 1997) wordt een continuüm. /

crox 130 (instalraam, februari 2005).

‘Allemaal kunst’ (Dirk >Pültau, vrijdag 25 januari 1991/ De Gentenaar): GENT- Sjoerd Paridaen is een kunstenaar van een trio dat in luchtige stamp- en >mail-artachtige kunst de megalomane stuiptrekkingen van de kunst parafrazeert. In het werk van Paridaen vind je de trekjes van de drie direkt terug. Serieuze kritiek met de lichtheid van strooibriefjes en de gewilde onnozelheid van kleuterdromen.
Een mens moet toch naïef zijn om in al het hoogdravend gedoe van de kunst te geloven. Al die grootspraak bedoel ik: dat kunst je anders leert kijken, van alles en nog wat reveleert, en erger nog, bevrijdend werkt. Paridaen relativeert die grootspraak, meer nog: hij doet graag onnozel. Hij droomt hardop de dromen van de kunst, maar dan op het niveau van de kleuter die denkt de wereld te veroveren vanuit de zandbak.
De drie ruimtes van Croxhapox zijn verduisterd. Paridaen heeft zijn werk er spaarzaam belicht met telkens één lamp in een van de drie hoofdkleuren. De blauwe hangt boven een paal die met witte verf ts beschilderd en in een hoopje klei is geplant. Bovenaan vertrekken ijzerdraadjes waaraan sterretjes hangen. Kunst is een boom die naar de hemel groeit, of die met zijn kruin in de sterrenhemel verwijlt; met zijn kop in de wolken dus. “Wat zijn kunstenaars toch goedgelovig.”
Een ander werk is een stenen recipiënt met allemaal kaartjes waarop “ART” staat en met een zonnige gele gloeilamp erboven. En het derde werk is een ribkartonnen tunneltje dat scheef op zijn voetstuk ligt (>sokkel), met aan het uiteinde een >spiegel. Een soort kijkkast, een “kunsttelevisie”.
Ofwel kom je in dit werk jezelf tegen, ofwel bots je op het etiketje kunst. In beide gevallen maakt Paridaen het je gemakkelijk. Zolang het maar kunst is, niet waar. We kunnen er dan nog altijd in zien wat we er zelf in verlangen te zien. Alsof we in de spiegel kijken, in plaats van naar iets vreemds, iets dat buiten ons staat. Narcisme en domme verering is een stuk gezelliger dan wanneer je traag moet doordringen in de geheimen der kunst.
De speelsheid van Paridaen maakt het hezemf wel makkelijk. De prutserigheid van de kunst is een alibi voor zijn eigen prutserigheid. Ondertussen heb je het gevoel dat Paridaen te weinig naar het juiste, sterke beeld zoekt. Hij maakt gewoon parafrases, marginale kommentaren of kommentaartjes. Met alle sympathie natuurlijk.
Het is wel plezierig te zien dat ze in het onvermoede hoekje van deze galerij zo’n dingen tonen. In Croxhapox waait een frisse geest. (DP)